Տե՛ր, որքա՜ն շատացան իմ թշնամիները, շատերն իմ դեմ ելան։
Սաղմոսի վերնագիրը այն կապում է Դավթի փախուստի հետ, երբ նրա որդի Աբիսողոմը ապստամբել էր նրա դեմ։ Այդ պատմական միջավայրը խոսքին առանձնահատուկ ցավ է հաղորդում։ Դավթի թշնամիները շատացել էին և նրանց մեջ կային նաև նախկին բարեկամներ ու իր սեփական ժողովրդի անդամներ։ Նա իր վիշտը չի թաքցնում Աստծուց, այլ անմիջապես բերում է Նրա առաջ։ «Որքա՜ն շատացան» բացականչությունը արտահայտում է ճնշման ծանրությունը և միաժամանակ դառնում աղոթքի սկիզբ։ Հավատքը չի ստիպում անտեսել վտանգի լրջությունը, այլ սովորեցնում է դրա մեջ ապավինել Աստծուն։ Հավատացյալի կյանքում նույնպես կարող են միաժամանակ շատանալ հակառակությունները, փորձություններն ու դժվարությունները։ Այս համարը ցույց է տալիս, որ նման պահին ճիշտ քայլը Տիրոջը դիմելն է։ Ցավը Տիրոջ առաջ բացելը անհավատություն չէ, այլ վստահության դրսևորում։