Բայց երկնքում բնակվողը ծիծաղելու է նրանց վրա, Տերն արհամարհելու է նրանց։
Աստծո ծիծաղը այստեղ բանաստեղծական պատկեր է, որը ցույց է տալիս ապստամբների հավակնությունների դատարկությունն ու անհեթեթությունը։ Տերը չի ծիծաղում մարդկային տառապանքի վրա և անտարբեր չէ մեղավորների կորստի հանդեպ։ Նա ծաղրում է այն կեղծ վստահությունը, որով մարդիկ կարծում են, թե կարող են տապալել Նրա իշխանությունը։ «Երկնքում բնակվողը» արտահայտությունը շեշտում է Աստծո գերիշխանությունը։ Նա վեր է երկրային բոլոր ուժերից և ոչ մի իրադարձություն Նրան անակնկալի չի բերում։ Մինչ իշխանավորները խռովությամբ ծրագրեր են կազմում՝ Տերը մնում է անսասան։ Նրա լռությունը անզորություն չէ և Նրա համբերությունը համաձայնություն չէ։ Հավատացյալի համար այս խոսքը զորավոր մխիթարություն է այն ժամանակ, երբ չարը թվում է հաղթական։ Աստված չի կորցրել Իր գահը և մարդկային ապստամբությունը սահման ունի։ Ուստի հավատացյալը չպետք է խուճապի մատնվի, այլ խաղաղությամբ վստահի Տիրոջ արդար իշխանությանը։