«Կտրենք նրանց կապանքները և մեզնից թոթափե՛նք նրանց լուծը»։
Ապստամբ ժողովուրդները Աստծո իշխանությունը ներկայացնում են որպես կապանք և լուծ։ Մեղավոր սիրտը Տիրոջ պատվիրանները հաճախ ընկալում է որպես ազատությունը սահմանափակող ծանրություն, որովհետև ցանկանում է ինքնուրույն որոշել բարին ու չարը։ Իրականում Աստծո օրենքը մարդուն չի ստրկացնում, այլ պաշտպանում է մեղքի կործանարար իշխանությունից։ Տիրոջից անկախանալ ցանկացողը ճշմարիտ ազատություն չի գտնում, այլ դառնում է սեփական ցանկությունների գերին։ Քրիստոս նույնպես խոսում է Իր լծի մասին, սակայն այն անվանում է քաղցր և թեթև, որովհետև Նրա իշխանությունը լի է շնորհով, ճշմարտությամբ ու հանգստությամբ (Մատթեոս 11:29–30)։ Այս համարը մեզ կոչ է անում քննել մեր վերաբերմունքը Աստծո կամքի հանդեպ։ Երբ Նրա պատվիրանը ծանր է թվում, խնդիրը պատվիրանի բարության մեջ չէ, այլ մեր սրտի դիմադրության։ Հոգևոր հասունությունը սկսվում է այնտեղ, որտեղ մարդը Տիրոջ իշխանությունը ընդունում է որպես կյանքի ու իսկական ազատության ճանապարհ։