Հեթանոսներն ինչո՞ւ խռովվեցին, Եվ ժողովուրդները դատարկ բաներ խորհեցին:
Սաղմոսը բացվում է զարմանք արտահայտող հարցով։ Հեթանոս ազգերի խռովությունը ցույց է տալիս մարդկային կազմակերպված դիմադրությունը Աստծո իշխանությանը։ Նրանց ծրագրերը կոչվում են «դատարկ», որովհետև որքան էլ ազդեցիկ և սպառնալից թվան, չեն կարող խափանել Տիրոջ հաստատած նպատակը։ Սկզբնական պատմական իմաստով խոսքը վերաբերում է Աստծո օծած թագավորի դեմ ապստամբող ժողովուրդներին։ Սակայն Նոր Կտակարանում այս խոսքը բացատրվում է որպես Հիսուս Քրիստոսի դեմ միավորված ուժերի նկարագրություն։ Գործք 4:25–28-ում Հերովդեսը, Պոնտացի Պիղատոսը, հեթանոսները և Իսրայելի առաջնորդները ներկայացվում են որպես այն ժողովուրդներն ու իշխանները, որոնք միասին ելան Տիրոջ և Նրա Օծյալի՝ Հիսուս Քրիստոսի դեմ։ Նրանք փորձեցին հակառակվել Քրիստոսին և մահվան մատնել Նրան, սակայն նրանց գործողությունները չկարողացան խափանել Աստծո փրկագործական ծրագիրը։ Ընդհակառակը՝ Աստված նույնիսկ նրանց չար մտադրությունների միջով իրականացրեց այն, ինչ նախապես սահմանել էր։ Հավատացյալի համար այս համարը մխիթարություն է աշխարհի խռովությունների ժամանակ։ Մարդկային ուժերը կարող են ժամանակավորապես ցավ պատճառել, բայց չեն կարող վերջնականապես հաղթել Աստծո կամքին։ Ուստի հավատացյալը կոչված է ոչ թե վախով նայելու աշխարհի աղմուկին, այլ վստահությամբ ապավինելու Տիրոջ գերիշխանությանը։