Այն ժամանակ երկիրը դողաց և սասանվեց, լեռների հիմքերը շարժվեցին ու ցնցվեցին, որովհետև Նա բարկացավ։
Դավիթը Աստծո միջամտությունը նկարագրում է հսկայական տիեզերական պատկերներով։ Երկրի սասանվելն ու լեռների հիմքերի շարժումը ցույց են տալիս, որ Տիրոջ ներկայության առաջ ամենակայուն թվացող բանն անգամ կարող է դողալ։ Սա բանաստեղծական լեզու է, որով ազատագրության մեծությունը ներկայացվում է աստվածային հայտնության պատկերներով։ Աստծո բարկությունը այստեղ Նրա սուրբ հակառակությունն է չարի հանդեպ, այլ ոչ թե մարդկային անկառավարելի զայրույթը։ Դավթի թշնամիները կարծում էին, թե իրենք են հզոր, սակայն Աստծո միջամտության առաջ ամբողջ արարչությունը կարծես շարժվում է։ Հավատացյալի համար այս խոսքը հիշեցնում է, որ չարը երբեք Աստծուց մեծ չէ։ Այն, ինչ մեզ համար անշարժ պատ է թվում, Նրա համար սահման չէ։ Միաժամանակ Տիրոջ սրբությունը յուրաքանչյուրիս երկյուղ է ներշնչում։ Նրա զորությունը միայն մեր պաշտպանության միջոցը չէ։ Նա սուրբ Թագավոր է, Ում առաջ բոլորս պատասխանատու ենք։