Իմ նեղության մեջ Տիրոջը կանչեցի և իմ Աստծուն աղաղակեցի։ Իր տաճարից Նա լսեց իմ ձայնը և իմ աղաղակը հասավ Նրա առաջ, Նրա ականջներին։
Դավթի ճգնաժամի կենտրոնում հայտնվում է աղոթքը։ Երբ մահվան ցավերն ու որոգայթները շրջապատեցին նրան՝ նա Տիրոջը կանչեց։ «Իր տաճարից լսեց» խոսքը ցույց է տալիս Աստծո սուրբ ու թագավորական ներկայությունը։ Նա բարձր է, բայց ոչ հեռու։ Դավթի աղաղակը հասնում է Նրա ականջներին։ Սա մխիթարություն է յուրաքանչյուր մարդու համար, ով կարծում է, թե իր ձայնը շատ թույլ է կամ վիճակը՝ շատ խճճված։ Աստծո լսելը կախված չէ աղոթքի գեղեցկությունից։ Անկեղծ աղաղակը հասնում է Նրան։ Միաժամանակ լսելը չի նշանակում, թե Տերը միշտ անմիջապես կատարում է մարդու ուզածը։ Նա լսում և պատասխանում է Իր իմաստությամբ ու արդարությամբ։ Հավատացյալը կարող է վստահ լինել, որ իր աղոթքը չի անհետանում դատարկության մեջ։ Նեղությունը հաճախ բացահայտում է այն կախվածությունը Աստծուց, որը խաղաղ ժամանակ մարդը հեշտությամբ մոռանում է։