Գերեզմանի ցավերը պատեցին ինձ, մահվան որոգայթները դիմավորեցին ինձ։
Նախորդ համարի միտքը խորանում է։ Դավիթը իրեն մահվան սահմանին էր զգում։ «Որոգայթները» ցույց են տալիս անսպասելի ու նենգ վտանգ, իսկ «ցավերը»՝ անօգնականության զգացում։ Նա չի ներկայացնում իր ազատագրությունը որպես հեշտ հաղթանակ։ Որքան լուրջ է վտանգը, այնքան ավելի մեծ է երևում Տիրոջ փրկությունը։ Հավատացյալի կյանքում նույնպես կարող են լինել իրավիճակներ, որտեղ բոլոր ելքերը փակ են թվում։ Այդ փորձառությունը կարող է մերկացնել մեր ինքնաբավությունը։ Մարդը հասկանում է, որ չի վերահսկում կյանքն ու մահը։ Սակայն սաղմոսի ընթացքը ցույց է տալիս, որ հենց այդ սահմանում Դավիթը գտավ Աստծուն որպես Ազատարար։ Քրիստոնեական հույսի լիությունը առավել պարզ է երևում Քրիստոսի հարության մեջ, որով մահը վերջնական խոսք չունի։ Այսպիսով համարը, պատմելով Դավթի իրական վտանգի մասին, հավատացյալի հայացքը նաև ուղղում է կյանքի Տիրոջը՝ Ով իշխանություն ունի մահվան նկատմամբ։