Նա մեծ փրկություն է տալիս Իր թագավորին և ողորմություն է անում Իր օծյալին՝ Դավթին և նրա սերնդին հավիտյան։
Սաղմոսը ավարտվում է Դավթի անձնական ազատագրությունը Աստծո ուխտային խոստման հետ կապելով։ Տերը ողորմություն է անում Իր «օծյալին»՝ այն թագավորին, որին Ինքն էր հաստատել։ Խոսքը տարածվում է նաև Դավթի սերնդի վրա և այս կերպ հիշեցնում Դավթյան ուխտը, ըստ որի նրա գահի միջոցով Աստված շարունակելու էր Իր թագավորական ծրագիրը։ Այդ խոստման վերջնական և կատարյալ իրականացումը քրիստոնեական հավատքի մեջ Հիսուս Քրիստոսն է՝ Դավթի Որդին և հավիտենական Թագավորը (Ղուկաս 1:32–33)։ Դավթի երկրային թագավորությունն ավարտվեց, սակայն Աստծո խոստումը չվերացավ։ Քրիստոսի մեջ այն հասավ իր լիակատար կատարմանը։ Դավթի դեպքում նրա անձնական ազատագրությունները կապված էին նաև Աստծո ավելի մեծ ուխտային ծրագրի հետ։ Հավատացյալի համար սա հիշեցում է, որ Աստված գործում է ոչ միայն առանձին պահերի մեջ, այլ հավատարիմ է Իր խոստումներին և ծրագրերին։ Իր ողորմության լիությունը Նա բացահայտել է Հիսուս Քրիստոսի մեջ։