Մահվան կապանքները շրջապատեցին ինձ և կորստյան հեղեղները սարսափեցրին ինձ։
Դավիթը իր նախկին վտանգը նկարագրում է երկու ուժեղ պատկերներով՝ մահվան կապանքներ և կորստյան հեղեղներ։ Կապանքը սահմանափակում է շարժումը, իսկ հեղեղը կարող է մարդուն հանկարծակի տանել իր հետ։ Այս պատկերները արտահայտում են մի վիճակ, որտեղ սեփական ուժերով փրկության ճանապարհ գրեթե չի երևում։ Հավատքը չի ստիպում Դավթին նվազեցնել անցած վախը։ Նա անկեղծորեն ասում է, որ սարսափել է։ Սա կարևոր է նրանց համար, ովքեր կարծում են, թե վախ զգալը միշտ անհավատություն է։ Վախը կարող է իրական վտանգի բնական արձագանք լինել։ Հարցն այն է, թե որտեղ ենք տանում այդ վախը։ Դավիթը այն տանում է Աստծո առաջ։ Հավատացյալը նույնպես կարող է իրեն կապանքների կամ հեղեղի մեջ զգալ՝ հիվանդության, հալածանքի կամ այլ ճնշման պատճառով։ Այդ պահին Տիրոջը կանչելը հավատքի կենդանի քայլ է։