Աստված է, Ով վրեժ է լուծում ինձ համար և իմ ձեռքի ներքո հնազանդեցնում է ժողովուրդներին:
Դավիթը հստակ ասում է, որ արդար հատուցումը իր անձնական վրեժխնդրությունը չէ։ Աստված է արդար դատավորը և նրա թագավորական իշխանությունը հաստատողը։ Այս տարբերակումը հատկապես կարևոր է քրիստոնեական կիրառության համար։ Նոր Կտակարանը հավատացյալներին պատվիրում է անձամբ վրեժ չլուծել, այլ դատաստանը վստահել Աստծուն (Հռոմեացիներին 12:19)։ Դավթի դեպքում ժողովուրդների հնազանդեցումը կապված էր նրա՝ որպես թագավորի և զորավարի պատմական առաքելության հետ։ Քրիստոնյան չի կարող այս խոսքը օգտագործել ուրիշներին իրեն ենթարկեցնելու համար։ Փոխարենը մենք սովորում ենք վստահել, որ վերջնական արդարությունը Աստծո ձեռքում է։ Երբ մեզ վիրավորում են, այդ վստահությունը ազատում է մեզ վրեժխնդրության ցանկությունից։ Տերը կարող է բացահայտել ճշմարտությունը, սահմանափակել չարը և Իր ժամանակին արդար դատաստան անել։ Մեր կոչումը հավատարմությունն է, աղոթքը և հնարավորության դեպքում հաշտություն փնտրելը։