Կենդանի է Տերը, օրհնյալ է իմ Վեմը, և թող բարձր լինի իմ փրկության Աստվածը։
Սաղմոսի վերջնական հատվածը վերադառնում է գովաբանությանը։ «Կենդանի է Տերը» խոսքը հաստատում է, որ Աստված իրական, գործուն և հավիտենական է։ Նա հակադրվում է անզոր կուռքերին ու անցողիկ մարդկային ուժերին։ Դավիթը կրկին Նրան կոչում է իմ Վեմը՝ հիշեցնելով ամբողջ սաղմոսի հաստատուն հիմքը։ «Թող բարձր լինի իմ փրկության Աստվածը» խոսքը չի նշանակում, թե մարդը կարող է Աստծուն ավելի մեծ կամ ավելի բարձր դարձնել, քան Նա արդեն կա։ Դավիթը այստեղ արտահայտում է իր երկրպագությունը՝ ընդունելով Աստծո գերազանցությունն ու փառքը և բարձրաձայն հռչակելով, որ իր փրկության աղբյուրը հենց Նա է։ Այսինքն՝ Աստված չի բարձրանում մարդու խոսքով, այլ մարդն է իր սրտով ու վկայությամբ բարձրացնում Նրա անունը՝ տալով Նրան այն պատիվը, որ արժանի է։ Հավատացյալի համար սա ճիշտ արձագանք է ազատագրությունից հետո։ Հեշտ է օգնությունը ստանալուց հետո վերադառնալ առօրյային և մոռանալ Նրան, Ով պահեց ու ազատեց։ Դավիթը, սակայն, իր հաղթանակը վերածում է գովաբանության։ Երբ Աստված մեզ պահում և ազատում է, մեր վկայության կենտրոնում պետք է լինի ոչ թե մեր կարողությունը, այլ Նրա զորությունն ու հավատարմությունը։ Այսպես ստացած փրկությունն իր բնական ավարտն է գտնում Աստծուն ուղղված փառաբանության մեջ։