Օտարները թուլացան և դողալով դուրս եկան իրենց ամրոցներից։
Նախկինում ապահով թվացող ամրոցները այլևս վստահություն չեն տալիս Դավթի հակառակորդներին։ Նրանք թուլանում ու դողալով դուրս են գալիս։ Սա ցույց է տալիս, թե որքան անկայուն կարող է լինել մարդկային անվտանգության զգացումը, երբ այն կառուցված է միայն պատերի ու ուժի վրա։ Ամրոցը, որը թվում էր պաշտպանություն, չի կարող դիմանալ Աստծո տված հաղթանակի առաջ։ Հավատացյալի համար սա հիշեցում է չդարձնել արտաքին միջոցները վերջնական ապավեն։ Տունը, աշխատանքը, կամ ֆինանսական միջոցները կարևոր պարգևներ են, սակայն ոչ մեկը հավիտենական ամրոց չէ։ Երբ այդ հենարանները սասանվում են, բացահայտվում է մարդու իրական ապավենը: Դավիթը սաղմոսի սկզբում արդեն ասել էր, որ իր իսկական ամրոցը Տերն է։ Այստեղ այդ հակադրությունը հատկապես պարզ է դառնում․ մարդկային ամրոցները կարող են կորցնել իրենց ուժը, իսկ Աստված մնում է անսասան։ Ուստի հավատացյալի ամենախոր վստահությունն ու ապահովությունը պետք է հիմնված լինեն ոչ թե անցողիկ միջոցների, այլ Տիրոջ վրա։