Հենց որ լսեցին իմ մասին՝ հնազանդվեցին ինձ, օտարների որդիները քծնելով հպատակվեցին ինձ:
Դավթի հաղթանակի համբավը այնքան էր տարածվել, որ օտար ժողովուրդները հնազանդվում էին նույնիսկ առանց անմիջական պատերազմի։ Սակայն «քծնելով հպատակվեցին ինձ» խոսքը ցույց է տալիս, որ այդ հնազանդությունը սրտից չէր։ Արտաքին հպատակությունը կարող է ծնվել վախից, ոչ իրական հավատարմությունից։ Սա կարևոր տարբերակում է նաև հոգևոր կյանքում։ Աստված չի բավարարվում միայն արտաքին կրոնական ձևերով։ Մարդը կարող է շուրթերով հնազանդություն ցույց տալ, մինչ սիրտը հեռու է։ Դավթի պատմական թագավորական իրավիճակը այս սկզբունքը տեսանելի է դարձնում։ Հավատացյալը պետք է հարցնի ոչ միայն՝ «Ես կատարո՞ւմ եմ արտաքին պարտականությունները», այլ նաև՝ «Սիրտս իսկապե՞ս պատկանում է Տիրոջը»։ Կեղծ հնազանդությունը կարող է ժամանակավորապես պահպանել արտաքին խաղաղություն, սակայն այն չունի ճշմարիտ հարաբերության խորություն։ Աստված ցանկանում է անկեղծ սիրտ և սիրուց բխող հնազանդություն։