Նրանք օգնություն կանչեցին, բայց փրկող չկար, Տիրոջը աղաղակեցին, բայց Նա չպատասխանեց նրանց։
Այս համարը նկարագրում է Դավթի թշնամիների վերջնական պարտությունը։ Վտանգի պահին նրանք օգնություն են կանչում և նույնիսկ Տիրոջն են աղաղակում, սակայն պատասխան չեն ստանում։ Այստեղ խոսքը անկեղծ ապաշխարությամբ Աստծուն դարձող մարդու մասին չէ, այլ նրանց, ովքեր մինչ այդ համառորեն հակառակվել էին Աստծո կամքին և միայն պարտության պահին օգնություն էին փնտրում։ Սուրբ Գիրքը բազմիցս ցույց է տալիս, որ Տերը չի մերժում անկեղծորեն դարձի եկող մեղավորին։ Սակայն պարզապես դժվարությունից ազատվելու ցանկությունը դեռ ապաշխարություն չէ։ Աստծուն փնտրելը նշանակում է ոչ միայն օգնություն խնդրել, այլ նաև խոնարհվել Նրա առաջ և ընդունել Նրա կամքը։ Այս համարը զգուշացնում է Աստծուն միայն նեղության պահին հիշելու դեմ և հորդորում չանտեսել այն ժամանակը, երբ Նա մարդուն կոչում է դարձի։ Աստծո համբերությունը մեծ է, բայց այն մեղքի հանդեպ անվերջ անտարբերություն չէ։