Դու ինձ զորությամբ գոտևորեցիր պատերազմի համար և իմ դեմ ելնողներին գցեցիր իմ ոտքերի տակ։
Դավիթը կրկին հիշեցնում է հաղթանակի իրական աղբյուրը։ Աստված է իրեն «զորությամբ գոտևորել» և հակառակորդներին խոնարհեցրել իր առջև։ Այս կրկնությունը կանխում է այն սխալը, թե նախորդ ռազմական նկարագրությունները մարդկային ինքնափառաբանություն են։ Նրա զորությունը ստացված էր Աստուց։ Հավատացյալի համար սա կարևոր սկզբունք է ցանկացած հաջողության մեջ։ Կարողությունը, հնարավորությունը, ժամանակը և արդյունքը վերջնականապես Աստծո պարգևներն են։ Մենք աշխատում ենք, պատրաստվում ու պատասխանատվություն ենք կրում, սակայն չենք կարող ինքներս մեզ շնորհել կյանքի բոլոր պայմանները։ Դավթի օրինակը սովորեցնում է հաղթանակի պահին հիշել, թե Ով էր գոտևորողը։ Այդ հիշողությունը պահում է սիրտը խոնարհ։ Հոգևոր պայքարում նույնպես մեր ուժը Տիրոջից է։ Քրիստոնյան չի կարող մեղքի ու փորձության դեմ միայն կամքի ուժով վերջնականապես հաղթանակ կռել։ Նա կարիք ունի Աստծո շնորհի, ճշմարտության և Սուրբ Հոգու զորության։