Խոցեցի նրանց, և նրանք չկարողացան վեր կենալ, ընկան իմ ոտքերի տակ։
Դավիթը շարունակում է նկարագրել պատերազմի ամբողջական հաղթանակը։ Այս խոսքերը պատմականորեն վերաբերում են նրա ռազմական հակառակորդներին և պատկերում նրանց լիակատար պարտությունը։ Այս համարը չի կարող կիրառվել որպես անձնական թշնամիների դեմ բռնության արդարացում։ Քրիստոնյայի համար հիմնական պայքարը մեղքի, գայթակղության և հոգևոր չարության դեմ է, իսկ մարդկանց նկատմամբ նրա կոչումը սերն ու ճշմարտությունն են: Համարի հիմնական աստվածաբանական շեշտն այն է, որ հաղթանակի ուժը Դավիթից չէր։ Նախորդ համարները ցույց են տվել, որ Աստված էր նրան զորացնողն ու պահպանողը։ Ուստի նույնիսկ ռազմական հաջողությունը չպետք է դառնա մարդկային պարծանքի հիմք։ Հավատացյալն իր կյանքում ստացած հաղթանակները նույնպես պետք է վերագրի Տիրոջ շնորհին։ Երբ մեղավոր սովորություն է հաղթահարվում կամ փորձության մեջ մարդը կանգուն է մնում, ճիշտ արձագանքը շնորհակալությունն ու խոնարհությունն են Աստծուն։