Հետապնդեցի իմ թշնամիներին և հասա նրանց, չվերադարձա մինչև նրանք չոչնչացան։
Այս համարը Դավթի պատմական թագավորական պատերազմների լեզուն է։ Նա նկարագրում է այն հաղթանակը, որ Աստված տվել էր իր թշնամիների նկատմամբ։ Կարևոր է չվերածել այս խոսքը քրիստոնյայի անձնական հակառակորդների հանդեպ բռնության թույլտվության։ Դավիթը գործում էր Հին Ուխտի թագավորական ու ռազմական պայմաններում։ Քրիստոսը Իր աշակերտներին սովորեցնում է սիրել թշնամիներին և չպատասխանել չարին վրեժով։ Հոգևոր կիրառությունը պետք է վերաբերի մեղքի ու չարի դեմ հաստատակամ պայքարին, ոչ մարդկանց ոչնչացմանը։ Այնուամենայնիվ պատմական իմաստը չպետք է ջնջել. Դավիթը իրական ռազմական հաղթանակի համար գոհանում է Աստծուց։ Հավատացյալը կարող է այստեղից սովորել ավարտին հասցնելու հավատարմությունը այն գործերում, որ Աստված իրեն է վստահել։ Չարի դեմ պայքարում կիսատ հնազանդությունը հաճախ նոր խնդիրներ է բերում։ Սակայն մեր պայքարի զենքերը ոչ թե բռնությունն են, այլ ճշմարտությունը, աղոթքը, արդարությունը և Ավետարանը։