Նա իմ ոտքերը եղջերուի ոտքերի պես է դարձնում և ինձ կանգնեցնում է բարձր տեղերում։
Եղջերուն լեռնային դժվար տարածքներում արագ ու հաստատուն շարժվելու պատկեր է։ Դավիթը ասում է, որ Աստված իրեն տալիս է հավասարակշռություն և վստահ քայլք այն վայրերում, որտեղ բնականորեն հեշտ է սայթաքել։ «Բարձր տեղերը» կարող են ներկայացնել ռազմական առավելություն և հաղթանակի դիրք։ Հոգևոր կիրառությամբ համարը ցույց է տալիս, որ Տերը կարող է Իր ժողովրդին հաստատուն դարձնել դժվար ճանապարհների մեջ։ Նա միշտ չէ, որ հարթեցնում է բոլոր լեռները, բայց կարող է ոտքեր տալ լեռների համար։ Սա կարևոր տարբերություն է։ Հավատացյալը հաճախ խնդրում է միայն փորձության հեռացում, մինչդեռ Աստված երբեմն տալիս է տոկունություն դրա միջով անցնելու համար։ Այդ հաստատությունն ու տոկունությունը մարդու սեփական կարողության արդյունքը չեն։ Դավիթը հստակ ասում է՝ «Նա է դարձնում»։ Երբ հավատացյալը կարողանում է հաստատ կանգնել այնտեղ, որտեղ սեփական ուժերով հեշտությամբ կսայթաքեր, դա Տիրոջ շնորհի և զորության վկայությունն է։