Աստված է ինձ զորությամբ գոտևորողը և իմ ճանապարհը անբիծ դարձնողը։
Գոտևորելը պատրաստության պատկեր է։ Մարդը գոտին ամրացնում էր աշխատանքի կամ պատերազմի համար։ Դավիթը ասում է, որ Աստված է իրեն ուժով պատրաստում և իր ճանապարհը հաստատում։ Նա չի առանձնացնում կարողությունն ու ուղղությունը։ Տերը ոչ միայն ուժ է տալիս, այլ նաև ճանապարհը կարգավորում է։ Սա կարևոր է, որովհետև ուժը առանց ճիշտ ուղղության կարող է կործանարար լինել։ Հավատացյալը կարիք ունի թե՛ կարողության և թե՛ առաջնորդության։ Աստծո շնորհը մեզ զորացնում է այն գործի համար, որին Նա կանչում է և սովորեցնում ճիշտ քայլել դրա մեջ։ «Անբիծ դարձնել» այստեղ չի նշանակում, թե Դավթի կյանքը դարձավ առանց դժվարությունների։ Այն նշանակում է նպատակին համապատասխան, հաստատուն ճանապարհ։ Երբ Տերը առաջնորդում է՝ նույնիսկ փորձությունները կարող են ծառայել հասունացմանը։ Հավատացյալը պետք է խնդրի ոչ միայն շատ ուժ, այլ նաև իմաստություն՝ այն Աստծո կամքին համապատասխան օգտագործելու համար։