Տերն իմ վեմն է, իմ ամրոցը և իմ Ազատարարը, իմ Աստվածը, իմ ժայռը, որի մեջ ապաստանում եմ, իմ վահանը, իմ փրկության եղջյուրը և իմ բարձր աշտարակը։
Դավիթը մի քանի պատկեր է շարում իրար կողքի, որովհետև մեկ բառը բավարար չէ Աստծո պաշտպանությունը նկարագրելու համար։ Վեմը հաստատություն է, ամրոցը՝ անվտանգություն, վահանը՝ մոտ պաշտպանություն, բարձր աշտարակը՝ թշնամուց վեր կանգնող ապահով վայր։ «Փրկության եղջյուրը» ուժի ու հաղթանակի պատկեր է։ Այս բոլոր անունները անձնական են՝ «իմ»։ Դավիթը չի խոսում միայն ընդհանուր աստվածաբանության մասին, այլ իր փորձառությամբ ճանաչված Տիրոջ մասին։ Հավատացյալը նույնպես կարող է Աստծուն ճանաչել Սուրբ Գրքով և կյանքի փորձությունների մեջ ավելի խոր հասկանալ այդ անունների արժեքը։ Այս պատկերները չեն խոստանում վտանգի բացակայություն։ Ամրոցը անհրաժեշտ է հենց այն պատճառով, որ պատերազմ կա։ Աստծուն ապավինելը նշանակում է վտանգի մեջ ապաստան գտնել Նրա բնավորության, խոստումների ու ներկայության մեջ։ Նա ոչ միայն տալիս է պաշտպանություն, այլ Ինքն է մեր պաշտպանությունը։