Քեզանով ես արշավում եմ զորքի վրա և իմ Աստծով անցնում պարսպի վրայից։
Դավիթը նախկին տկարությունից անցնում է Աստծուց ստացած զորությանը։ Նա կարողանում է անել այն, ինչ սեփական ուժերով անհնար կլիներ։ Զորքի դեմ արշավելն ու պարսպի վրայից անցնելը դժվար հաղթահարելի մեծ արգելքների պատկերներ են։ Համարի գլխավոր շեշտը «Քեզանով» և «իմ Աստծով» բառերի վրա է։ Դավիթը չի մեծարում իր հերոսությունը, այլ Աստծուց ստացած կարողությունն ու ուժը։ Հավատացյալի համար սա չի նշանակում, թե Աստված անպայման իրականացնելու է նրա ցանկացած մեծ նպատակ։ Աստծո զորությունը տրվում է Նրա կամքի համաձայն ապրելու և Նրա վստահած գործը կատարելու համար։ Երբ Տերը որևէ գործ է հանձնարարում, Նա կարող է տալ նաև դրա համար անհրաժեշտ ուժն ու կարողությունը։ Այս համարը հավատացյալին պահում է երկու ծայրահեղությունից՝ զուտ սեփական ուժերին ապավինելուց և հուսահատությունից։ Նա չի վստահում միայն իր կարողություններին, բայց նաև չի ընկնում անգործության մեջ։ Աստծուն ապավինելով՝ մարդը կարող է համարձակությամբ կատարել այն, ինչ Տերը վստահել է իրեն։