Որովհետև Դու ազատում ես աղքատ ժողովրդին, բայց ամբարտավան աչքերը խոնարհեցնում ես։
Այս համարը հակադրում է խոնարհին ու ամբարտավանին։ «Աղքատ ժողովուրդը» այստեղ ներկայացնում է նրանց, ովքեր ճնշված են և իրենց ուժով փրկվելու հնարավորություն չունեն։ Տերը տեսնում է նրանց վիճակը և ազատում։ Իսկ «ամբարտավան աչքերը» հպարտ ու ինքնավստահ մարդու պատկերն է, ով իրեն բարձր է համարում և չի ցանկանում ճանաչել իր կախվածությունը Աստծուց։ Այդպիսի հպարտությունը Տերը խոնարհեցնում է։ Խոնարհությունը ինքնանվաստացում չէ, այլ սեփական իրական վիճակը ճանաչելն է: Հավատացյալի համար այս խոսքը միաժամանակ մխիթարություն և զգուշացում է։ Երբ մարդը ճնշված է և իր ուժերը անբավարար են թվում, նա կարող է վստահել, որ Աստված տեսնում է և զորավոր է ազատելու։ Իսկ երբ մարդը հաջողության կամ ուժի մեջ սկսում է ապավինել ինքն իրեն, հեշտությամբ կարող է ընկնել հպարտության մեջ, մինչդեռ այս համարը հիշեցնում է, որ Տերը խոնարհեցնում է ամբարտավանին: Ուստի հավատացյալի ճիշտ դիրքը Աստծո առաջ խոնարհությունն է. ճանաչել սեփական կարիքը, ապավինել Նրա օգնությանը և ազատագրությունից հետո փառքը չվերագրել իրեն, այլ Տիրոջը։