Դավիթն այստեղ ներկայացնում է Աստծո արդար կառավարման մի սկզբունք․ հավատարիմ մարդը Տիրոջը ճանաչում է որպես հավատարիմ, իսկ անբիծ ընթացք ունեցողը՝ որպես անբիծ և արդար Աստված։ Սա չի նշանակում, թե մարդու վարքը փոխում է Աստծո բնավորությունը։ Տերը միշտ հավատարիմ, սուրբ և արդար է։ Սակայն մարդն իր ընթացքի մեջ ճանաչում է Աստծուն այն կերպ, ինչպես Նա գործում է Իր արդարության համաձայն։ «Հավատարիմի հետ հավատարիմ ես» խոսքը ցույց է տալիս, որ Աստված չի մոռանում Իր խոստումները և չի թողնում Իրեն հավատարմությամբ ապավինողին։ «Անբիծի հետ՝ անբիծ» խոսքը ևս ընդգծում է, որ Տիրոջ գործերի մեջ խարդախություն կամ անարդարություն չկա։ Նա Իրեն ապավինողին վերաբերվում է կատարյալ արդարությամբ։ Հավատացյալի համար սա և՛ մխիթարություն է, և՛ կոչ հավատարմության։ Մենք Աստծո շնորհը չենք վաստակում մեր վարքով, բայց Նրա հավատարմությունը ճանաչելով՝ կոչված ենք ինքներս էլ հավատարմությամբ և ուղիղ սրտով քայլելու Նրա առաջ։ Աստծո հետ ճշմարիտ հարաբերությունը մարդու կյանքում հավատարմության ու արդար ընթացքի պտուղ է բերում։