Ուստի Տերը հատուցեց ինձ իմ արդարության համեմատ իմ ձեռքերի մաքրության համեմատ, որ Նրա աչքի առաջ է։
Դավիթը կրկին ընդգծում է իր հիմնական միտքը՝ Աստված տեսել և արդարացրել է իր վարքը տվյալ հակամարտության մեջ։ «Նրա աչքի առաջ է» խոսքը հատկապես կարևոր է, որովհետև մարդկանց գնահատականը կարող է սխալ կամ կողմնակալ լինել, մինչդեռ Տիրոջ դատաստանը ճշմարիտ է։ Աստծո առաջ մաքուր լինելն ավելի կարևոր է, քան մարդկանց հավանությունն ստանալը կամ նրանց կողմից արդարացված լինելը։ Մարդը կարող է մեծ ջանք գործադրել ուրիշներին համոզելու համար, որ ինքը ճիշտ է, սակայն այս համարը հիշեցնում է, որ վերջնական գնահատականը պատկանում է Աստծուն։ Եթե մարդու խիղճը մաքուր է Նրա առաջ, նա կարող է իր գործը վստահել Տիրոջ դատաստանին։ Միաժամանակ Աստծո աչքերը տեսնում են նաև այն, ինչ մարդն ինքն իր մեջ չի նկատում։ Ուստի մաքուր խիղճը պետք է զուգորդվի խոնարհությամբ և ինքնաքննությամբ։ Մարդը իր արդար գործերը չպետք է ներկայացնի որպես փրկության արժանիք։ Դրանք Աստծո շնորհով ձևավորված հավատարմության պտուղ են։ Տիրոջ արդար դատաստանը կարող է և՛ պաշտպանել մարդուն կեղծ մեղադրանքներից, և՛ բացահայտել նրա սեփական ինքնախաբեությունը։