Նրա առաջ անարատ եղա և զգուշացա իմ անօրենությունից։
«Անարատ» բառը այստեղ ամբողջականության և անկեղծության իմաստ ունի, ոչ թե մեղքից բացարձակ ազատության։ Դավիթը ցանկանում է ասել, որ Աստծո առաջ երկակի կյանք չի ընտրել։ Հատկանշական է նաև «իմ անօրենությունից» արտահայտությունը։ Մարդը հաճախ ունի առանձնահատուկ թուլություններ, որոնց նկատմամբ պետք է հատուկ զգոնություն ցուցաբերի։ Դավիթը գիտի, որ հավատարմությունը պահանջում է զգոնություն հենց այն վայրերում, որտեղ սայթաքելու վտանգը մեծ է։ Հավատացյալի համար սա գործնական իմաստություն է։ Ընդհանուր ցանկությունը՝ «չմեղանչել», պետք է վերածվի կոնկրետ զգոնության առօրյա գայթակղությունների նկատմամբ։ Սակայն զգոնությունը չի նշանակում սեփական ուժին վստահել։ Նախորդ համարները ցույց են տալիս, որ Տերն է պահողը։ Մենք պատասխանատվությամբ հեռանում ենք մեղքի առիթներից և միաժամանակ ապավինում Նրա շնորհին։ Սրբությունը անթերի լինելու հավակնություն չէ, այլ Աստծո առաջ անկեղծորեն ապրելու և Նրա շնորհով մեղքից հեռու մնալու ընթացք: