Նրա բոլոր դատաստաններն իմ առաջ էին և Նրա կանոններն ինձանից չհեռացրի։
Դավիթը Աստծո խոսքը գիտակցաբար պահում է իր առջև։ «Իմ առաջ էին» արտահայտությունը ցույց է տալիս, որ Տիրոջ դատաստաններն ու պատվիրանները նրա կյանքի և որոշումների չափանիշն էին։ Նա դրանք իրենից չէր հեռացնում նույնիսկ այն ժամանակ, երբ դրանց հնազանդվելը դժվար էր։ Սա հոգևոր հավատարմության կարևոր հատկանիշ է։ Մարդը կարող է հեշտությամբ ընդունել Աստծո խոսքի այն մասը, որը համընկնում է իր ցանկությունների հետ, սակայն իրական հնազանդությունը հատկապես երևում է այն ժամանակ, երբ այդ խոսքը ուղղում, հանդիմանում կամ սահմանափակում է նրան։ Հավատացյալը կոչված է Սուրբ Գիրքը պահելու ոչ միայն հիշողության մեջ, այլ նաև իր ընտրությունների ու ընթացքի կենտրոնում։ Դավթի խոսքը այստեղ կատարյալ անսխալականության մասին չէ, այլ Աստծո խոսքին շարունակաբար ենթարկվելու պատրաստակամության։ Եվ երբ մարդը սայթաքում է, նույն խոսքն է բացահայտում նրա սխալը և առաջնորդում ապաշխարության։ Աստծո պատվիրանները առջևում պահելը պաշտպանում է ինքնախաբեությունից և օգնում է շարունակելու Նրա ճանապարհով։