Որովհետև պահեցի Տիրոջ ճանապարհները և ամբարշտությամբ չհեռացա իմ Աստծուց։
Դավիթն իր արդարությունը բացատրում է Աստծո ճանապարհներին հավատարիմ մնալով։ Նա չի ասում, թե երբեք չի սայթաքել կամ մեղք չի գործել, այլ վկայում է, որ գիտակցաբար ու կամովին չի հեռացել իր Աստծուց։ «Պահեցի Տիրոջ ճանապարհները» խոսքը ցույց է տալիս կյանքի այն ընթացքը, որի չափանիշը Աստծո կամքն ու պատվիրաններն են։ Մարդու հավատարմությունը հատկապես փորձության ժամանակ է բացահայտվում։ Դժվարությունը կարող է մարդուն մղել արդարացնելու այնպիսի քայլեր, որոնք հակառակ են Աստծո կամքին, սակայն Տիրոջ ճանապարհը չի փոխվում մարդկային հանգամանքների պատճառով։ Միաժամանակ այս համարը կատարյալ անմեղության մասին չէ։ Դավիթն էլ սայթաքումներ ուներ, բայց նրա կյանքի հիմնական ուղղությունը Աստծուն պատկանելն ու Նրա շավիղներով ընթանալն էր։ Հավատացյալի համար սա կարևոր հիշեցում է․ սայթաքումը և Աստծուց գիտակցաբար հեռանալը նույնը չեն։ Ճշմարիտ հավատքը մարդուն կրկին դարձնում է դեպի Տերը և պահում Նրա ճանապարհի վրա։ Աստծո շնորհը չի վերացնում հնազանդության անհրաժեշտությունը, այլ հենց այդ շնորհն է զորացնում հավատացյալին՝ շարունակելու քայլել Նրա կամքի համաձայն։