Տերը ինձ հատուցեց իմ արդարության համաձայն, իմ ձեռքերի մաքրության համաձայն վարձատրեց ինձ։
Այս խոսքը պետք է հասկանալ Դավթի կոնկրետ հակամարտության և ուխտային հավատարմության համատեքստում։ Նա չի ասում, թե երբեք մեղք չի գործել կամ Աստծո առաջ բացարձակապես կատարյալ է։ Նրա կյանքի այլ հատվածները հստակ ցույց են տալիս իր մեղավորության գիտակցությունը։ Այստեղ Դավիթը վկայում է, որ տվյալ պայքարում չի ընտրել իրեն վերագրվող չար ճանապարհը և Աստված արդարացրել է իր գործը։ «Ձեռքերի մաքրությունը» գործողությունների անմեղության պատկեր է։ Հավատացյալը կարող է որոշ իրավիճակներում մաքուր խիղճ ունենալ և խնդրել Աստծո արդար դատաստանը։ Սակայն դա երբեք չպետք է վերածվի ինքնարդարացման ամբողջ կյանքի համար։ Մեր վերջնական ընդունելիությունը Աստծո առաջ շնորհից է։ Միաժամանակ շնորհը մեզ սովորեցնում է իրական արդարություն գործել։ Մաքուր ձեռքերը փրկության գինը չեն, այլ Աստծո շնորհով ապրող կյանքի պտուղը։