Նա ինձ դուրս բերեց ընդարձակ տեղ, փրկեց ինձ, որովհետև հավանեց ինձ։
Նեղությունից հետո Դավիթը հայտնվում է «ընդարձակ տեղում»։ Սա ազատության, ապահովության և ազատ շնչելու պատկեր է։ Նախկին կապանքներին ու վտանգներին հակադրվում է այն լայնությունը, որ Աստված բացում է նրա առաջ։ «Հավանեց ինձ» խոսքը չպետք է հասկանալ այնպես, կարծես Դավիթը փրկվել է իր կատարյալ արժանիքների պատճառով։ Սաղմոսի ամբողջ ընթացքը ցույց է տալիս Տիրոջ շնորհն ու բարեհաճությունը Իր ծառայի հանդեպ։ Աստված սիրով ընդունում և պահպանում է նրան։ Հավատացյալի համար սա հիշեցում է, որ Աստծո փրկությունը միայն վտանգից դուրս բերելը չէ։ Նա կարող է նաև վերականգնել մարդու ներքին խաղաղությունը, ուրախությունը և նոր հնարավորություն տալ ապրելու ու ծառայելու։ Երբ երկար նեղությունից հետո Տերը բաց ճանապարհ է տալիս, ճիշտ արձագանքը շնորհակալությունն է, ոչ թե ինքնագոհությունը։ Մեր կյանքի յուրաքանչյուր «ընդարձակ տեղ» նույնպես Նրա բարության պարգևն է։