Նա փրկեց ինձ իմ զորավոր թշնամուց և ինձ ատողներից, որոնք ինձանից ուժեղ էին։
Դավիթը բացահայտ ընդունում է, որ իր թշնամիներն իրենից ուժեղ էին։ Այս խոստովանությունը չի նվազեցնում նրա քաջությունը, այլ ավելի է մեծացնում Աստծո փրկության փառքը։ Եթե նա թողնված լիներ միայն իր սեփական ուժերին, չէր կարող հաղթահարել այդ վտանգը։ Այդ պատճառով Դավիթը չի ասում՝ «Ես կարողացա», այլ՝ «Նա փրկեց ինձ»։ Փրկության կենտրոնում ոչ թե մարդու կարողությունն է, այլ Աստծո զորությունը։ Հավատքը չի պահանջում մարդուց ձևացնել, թե ինքը միշտ ուժեղ է։ Ընդհակառակը՝ սեփական սահմանափակությունը ճանաչելը սովորեցնում է ավելի ամբողջական կերպով ապավինել Տիրոջը։ Երբ մարդը տեսնում է, որ հակառակորդի ուժը գերազանցում է, առավել հստակ է հասկանում, որ իր հույսը սեփական ուժի մեջ չէ, այլ՝ Աստծո: Այս համարը նաև սովորեցնում է ճիշտ նայել ազատագրությանը։ Երբ վտանգն անցնում է, մարդը հեշտությամբ կարող է մոռանալ, թե որքան անզոր էր ինքը և որքան մեծ էր Աստծո օգնությունը։ Դավիթը, սակայն, հիշում է, որ իր թշնամիները իրենից ուժեղ էին։ Այդ պատճառով նա իր փրկությունը չի վերագրում սեփական կարողությանը։ Որքան հստակ է մարդը տեսնում իր տկարությունն ու Աստծո միջամտությունը, այնքան ավելի պարզ է հասկանում, որ փրկության ամբողջ փառքը պատկանում է Տիրոջը։