Նա վերևից ուղարկեց և բռնեց ինձ. Նա առատ ջրերից հանեց ինձ։
Երկար ու ահեղ փոթորկային նկարագրությունից հետո ազատագրության պատկերը դառնում է շատ անձնական․ Աստված «բռնեց ինձ» և «առատ ջրերից հանեց ինձ»։ «Առատ ջրերը» վտանգի, նեղության և կործանման պատկեր են։ Դավիթն իրեն չի ներկայացնում որպես սեփական ուժով ազատվող մարդ, այլ որպես մեկը, ում Տերն Ինքն է բռնում և դուրս բերում վտանգից։ Այսպիսով փրկությունը ներկայացվում է որպես Աստծո շնորհի և զորավոր միջամտության արդյունք։ Նա, Ով նախորդ համարներում ներկայացվում էր երկինքն ու երկիրը ցնցող զորությամբ, այժմ անձամբ միջամտում է Իր ծառայի կյանքին՝ փրկելու համար։ Հավատացյալի համար սա մեծ մխիթարություն է․ կարող են լինել իրավիճակներ, երբ սեփական ուժերն ու հնարավորությունները բավարար չեն, սակայն Տիրոջ զորությունը չի սահմանափակվում մեր անկարողությամբ։ «Վերևից» եկող օգնությունը հիշեցնում է, որ փրկության աղբյուրը Աստված է։ Հավատացյալը միշտ կոչված է ապավինելու Տիրոջը, իսկ այն պահերին, երբ սեփական ուժերն ու հնարավորությունները լիովին անբավարար են դառնում, առավել հստակ է երևում, որ փրկության իրական աղբյուրը Աստված է։ Նա ի զորու է բռնելու, բարձրացնելու և ազատելու «վտանգաշատ ջրերից»։