Այն ժամանակ երևացին ջրերի հատակները և աշխարհի հիմքերը բացվեցին Քո հանդիմանությունից, ո՛վ Տեր, Քո բարկության հողմի փչելուց։
Աստծո միջամտությունը ներկայացվում է այնքան զորավոր, որ նույնիսկ ջրերի հատակներն ու աշխարհի հիմքերն են բացվում։ Սա արարչական չափերի պատկեր է, որով Դավիթը ցույց է տալիս Տիրոջ իշխանության մեծությունը։ Նրա հանդիմանության առաջ ոչինչ այնքան խոր կամ թաքնված չէ, որ դուրս մնա Նրա տեսողությունից ու իշխանությունից։ «Քո բարկության հողմի փչելուց» արտահայտությունը մարդակերպ բանաստեղծական լեզու է, ոչ թե Աստծո մարմնական նկարագրություն։ Հավատացյալի համար այս համարը հիշեցում է, որ Տերը տեսնում է նաև այն, ինչ մեր աչքից ծածկված է։ Մարդկային խնդիրները հաճախ ունեն խոր պատճառներ, որոնք մենք ամբողջությամբ չենք ճանաչում, մինչդեռ Աստված տեսնում է ոչ միայն արտաքին դրսևորումները, այլ նաև դրա հիմքերն ու արմատները։ Նա կարող է գործել հենց այնտեղ, որտեղ մենք նույնիսկ ճանապարհ չենք տեսնում։ Այս համարը նաև խոնարհեցնում է մարդուն․ եթե նույնիսկ աշխարհի հիմքերն են ենթակա Աստծո իշխանությանը, ապա առավել ևս մեր կյանքն ու մեզ շրջապատող բոլոր հանգամանքները Նրա ձեռքից դուրս չեն։ Ուստի դժվարության մեջ մեր վստահությունը չպետք է հիմնվի այն բանի վրա, որ մենք հասկանում ենք ամբողջ պատկերը, այլ այն բանի վրա, որ վստահում ենք Աստծուն, Ով ամբողջությամբ տեսնում է խնդիրը և իշխանություն ունի գործելու դրա ամենախոր շերտերում։