Նա արձակեց Իր նետերը և ցրեց նրանց, բազմացրեց կայծակները և խուճապի մատնեց նրանց։
Դավիթը պատերազմական լեզվով նկարագրում է Աստծո դատաստանը թշնամիների նկատմամբ։ Նետերն ու կայծակները պատկերում են Նրա արագ, զորավոր և անհաղթելի միջամտությունը։ Նրանք, ովքեր շրջապատել էին Դավթին, այժմ իրենք են ցրվում և խուճապի մատնվում։ Սա սաղմոսի ազատագրության մեծ շրջադարձն է։ Հավատացյալը այս համարը չպետք է դարձնի սեփական թշնամանքը կամ վրեժխնդրությունը արդարացնելու միջոց։ Դավիթը փառաբանում է Տիրոջ արդար դատաստանը, ոչ թե սեփական վրեժը։ Քրիստոսի ուսուցման լույսի ներքո մենք կոչված ենք սիրելու մեր թշնամիներին և միաժամանակ կարող ենք աղոթել, որ Աստված խափանի չար ծրագրերը և կասեցնի անարդարությունը։ Նա կարող է դա անել՝ առանց մեզ մեղքի ճանապարհ տանելու։ Համարը նաև քաջալերում է նրանց, ովքեր շրջապատված են անարդարությամբ։ Այն ուժերը, որոնք այսօր միասնական և անպարտելի են թվում, Աստծո մեկ միջամտությամբ կարող են ցրվել։ Վերջնական իշխանությունն ու ապահովությունը Նրա ձեռքում են։