Տերը որոտաց երկնքում, և Բարձրյալն Իր ձայնը տվեց կարկուտով ու կրակե կայծակներով։
Որոտը Աստծո զորավոր ձայնի բանաստեղծական պատկերն է։ Դավիթը ցույց է տալիս, որ Տիրոջ ձայնը թույլ կամ անզոր չէ։ Նա Բարձրյալն է և Նրա հրամանի առաջ նույնիսկ այն ուժերը, որոնք մարդկանց համար ահավոր ու անկառավարելի են թվում, ենթակա են Նրա իշխանությանը։ Այս նկարագրությունը չի նշանակում, թե յուրաքանչյուր բնական որոտ Աստծո հատուկ դատաստանի ուղիղ նշան է։ Սաղմոսը փոթորկի ահեղ պատկերներն օգտագործում է՝ Աստծո զորավոր միջամտությունը ներկայացնելու համար։ Հավատացյալի համար սա հիշեցում է Տիրոջ խոսքի իշխանության մասին։ Մարդկային սպառնալիքները կարող են բարձր հնչել և վախ ներշնչել, սակայն դրանցից վեր Բարձրյալի ձայնն է։ Նրա խոսքն իշխանություն ունի ոչ միայն թշնամիներին դատելու, այլ նաև Իր ժողովրդին ուղղելու, զգուշացնելու և առաջնորդելու։ Ուստի Տիրոջ զորավոր ձայնի հանդեպ մեր պատասխանը պետք է լինի ոչ միայն վստահությունն ու մխիթարությունը, այլ նաև խոնարհությունն ու հնազանդությունը Նրա առաջ։