Նրա առաջ եղած պայծառությունից ամպերն անցան, դարձան կարկուտով և կրակի կայծակներ։
Խավարի մեջ հանկարծ հայտնվում է Աստծո պայծառությունը։ Ամպերը չեն կարող ծածկել Նրա փառքը։ Կարկուտն ու կրակե կայծակները դատաստանի պատկերներ են, որոնք ցույց են տալիս Աստծո զորավոր միջամտությունը։ Դավթի բանաստեղծական նկարագրությունը հիշեցնում է, որ Տիրոջ ներկայությունը կարող է մի պահ ծածկված մնալ մարդկային աչքից, բայց հետո բացահայտվել Իր գործերով։ Հավատացյալի կյանքում նույնպես կարող են լինել ժամանակներ, երբ Աստծո գործը սկզբում պարզ չի երևում, իսկ հետո ավելի հստակ է դառնում։ Սակայն նույնիսկ մինչ այդ Նրա ներկայությունն ու փառքը իրական են։ Համարը նաև սովորեցնում է չթեթևացնել Աստծո դատաստանը։ Նա չի հաշտվում մեղքի հետ։ Միաժամանակ դատաստանի այս պատկերները մեզ իրավունք չեն տալիս արդարացնելու սեփական բարկությունն ու վրեժխնդրությունը։ Դրանք խոնարհեցնում են մեզ և հիշեցնում, որ վերջնական դատաստանը պատկանում է Տիրոջը։