Նա հեծավ քերովբեի վրա և թռավ, սլացավ քամու թևերի վրա։
Այս համարը պատկերում է Աստծո արագ ու թագավորական միջամտությունը։ Քերովբեները Սուրբ Գրքում կապված են Աստծո գահի ու սուրբ ներկայության հետ։ «Քամու թևերը» ցույց են տալիս արագություն և անարգել շարժում։ Դավիթը չի նկարագրում մեխանիկական ճանապարհորդություն, այլ բանաստեղծական կերպով ասում է, որ Տերը անարգել գալիս է օգնության։ Ոչ մի տարածություն կամ մարդկային արգելք չի սահմանափակում Նրան։ Հավատացյալի համար սա մխիթարություն է այն ժամանակ, երբ օգնությունը անհնար կամ հեռու է թվում։ Աստծուն երկար ճանապարհ պետք չէ մեզ հասնելու համար։ Նա կարող է գործել մարդկային պատկերացումներից դուրս ձևերով։ Միաժամանակ Նրա գործողությունը չի ենթարկվում մեր ժամանակացույցին։ Այն, որ Նա կարող է արագ գործել, չի նշանակում, թե միշտ գործում է հենց այն պահին, երբ մենք ենք ցանկանում։ Հավատքը վստահում է և՛ Նրա զորությանը, և՛ Նրա իմաստուն ժամանակին։