Այն ամբարիշտներից, որոնք տառապանք են տալիս ինձ, իմ անձի թշնամիներից, որոնք շրջապատել են ինձ։
Դավիթը հստակ նշում է վտանգը, որի համար Աստծուց պաշտպանություն է խնդրում։ Նրա թշնամիները պարզապես իր հետ անհամաձայն մարդիկ չեն, այլ մարդիկ, որոնք տառապանք են պատճառում նրան և շրջապատելով՝ ստեղծում են իրական վտանգ։ Այդ պատճառով նրա աղոթքը կոնկրետ է, այլ ոչ ընդհանուր․ նա իր ցավն ու վտանգը բաց կերպով բերում է Աստծո առաջ։ Այս համարը նախորդ համարի բնական շարունակությունն է նաև։ Դավիթը խնդրել էր, որ Տերը պահի իրեն Իր աչքի բիբի պես և ծածկի Իր թևերի շուքի տակ (Սաղմոս 17:8), իսկ հիմա պարզաբանում է՝ ում գրոհներից է այդ պաշտպանությունը խնդրում։ Նրա ուշադրության կենտրոնը, սակայն, վերջնականապես թշնամիները չեն, այլ Աստված և Նրա պահպանությունը։ Նա վտանգը չի փոքրացնում, բայց նաև թույլ չի տալիս, որ այն դառնա իր ամբողջ մտածողության կենտրոնը։ Հավատացյալը նույնպես կարող է իր դժվարությունը Աստծո առաջ անվանել իր իսկ անունով՝ առանց այն թաքցնելու կամ չափազանցելու։ Թշնամին կամ ճնշումը կարող են շատ մոտենալ, բայց չեն կարող վերացնել Աստծո ներկայությունն ու Նրա պահպանությունը։ Երբ արտաքին վտանգը մեծանում է, առավել կարևոր է հայացքը պահել ոչ միայն վտանգի, այլ առավել՝ Տիրոջ վրա, Ով մնում է Իրեն ապավինողի ապաստանը։