Ես կանչում եմ Քեզ, որ Դու լսես ինձ, ո՛վ Աստված։ Խոնարհի՛ր Քո ականջը դեպի ինձ, լսի՛ր իմ խոսքերը։
Դավթի աղոթքը լցված է վստահությամբ․ նա կանչում է Աստծուն, որովհետև գիտի, որ Տերը լսում է իրեն։ «Խոնարհի՛ր Քո ականջը դեպի ինձ» խոսքը բանաստեղծական պատկեր է, որով Դավիթը խնդրում է Աստծո ուշադրությունն ու ողորմած միջամտությունը։ Նա Աստծուն չի տեսնում որպես հեռավոր ու անտարբեր, այլ որպես Իրեն կանչողին լսող Տեր։ Այս վստահությունը չի նշանակում, թե Աստված պարտավոր է պատասխանել հենց այն ձևով և այն պահին, ինչպես մարդն է ցանկանում։ Նա լսում և գործում է Յուր ժամանակին Իր իմաստությամբ։ Հավատացյալը կարող է համարձակությամբ աղոթել՝ ապավինելով ոչ թե սեփական արժանիքներին, այլ Աստծո բարությանն ու հավատարմությանը։ Եվ երբ պատասխանը ուշանում է, դա պատճառ չէ աղոթքը դադարեցնելու։ Դավթի խոսքը հիշեցնում է, որ մեր զգացումները կարող են փոփոխվել, իսկ Աստծո հավատարմությունը մնում է անփոփոխ։ Ուստի աղոթող մարդը շարունակում է կանչել Տիրոջը և համբերությամբ սպասել Նրա պատասխանին։