Հաստատի՛ր իմ քայլերը Քո ճանապարհների վրա, որպեսզի ոտքերս չսայթաքեն։
Դավիթը գիտակցում է, որ միայն ճիշտ ճանապարհը ճանաչելը բավարար չէ։ Նա Աստծուց խնդրում է ոչ միայն ցույց տա ճանապարհը, այլ նաև հաստատի իր քայլերը, որպեսզի չսայթաքի։ «Քայլերը» մարդու ընթացքի և առօրյա ընտրությունների պատկերն են, իսկ «սայթաքելը»՝ այդ ճանապարհից շեղվելու կամ հոգևորապես ընկնելու վտանգը։ Փորձության ժամանակ մարդը կարող է իմանալ ճիշտը և այնուամենայնիվ թուլանալ։ Այդ պատճառով Դավիթը չի ապավինում սեփական ուժին, այլ խնդրում է Տիրոջ պահպանող օգնությունը։ Այս աղոթքը հատկապես կարևոր է երկարատև փորձությունների ժամանակ, երբ մարդը կարող է սկզբում հաստատուն մնալ, բայց ժամանակի ընթացքում հոգնել, դառնանալ կամ անզգույշ դառնալ։ Տերը կարող է անընդհատաբար պահել ոչ միայն մեծ անկումից, այլ նաև այն փոքր շեղումներից, որոնք աստիճանաբար հեռացնում են ճիշտ ճանապարհից։ Հոգևոր հաստատունությունը ինքնավստահության արդյունք չէ, այլ Աստծո շնորհի և Նրա կամքին հնազանդվելու պտուղ։ Նոր Ուխտում հավատացյալի այս հույսը առավել ամբողջական է դառնում Քրիստոսի մեջ, որովհետև Նրա շնորհն է, որ զորացնում է մարդուն, որպեսզի նա կանգուն մնա և շարունակի քայլել Աստծո շավիղներով։