Իմ դատաստանը թող Քեզնից ելնի, թող Քո աչքերը ուղիղը տեսնեն։
Դավիթը խնդրում է, որ իր գործի վերաբերյալ վճիռը ելնի հենց Աստծուց։ Նա չի ցանկանում, որ իր արդարությունը որոշվի մարդկանց կարծիքներով, կողմնակալությամբ կամ արտաքին տպավորություններով, այլ իր դատը հանձնում է Տիրոջը՝ որպես կատարյալ Դատավորի։ «Թող Քո աչքերը ուղիղը տեսնեն» խոսքը ցույց է տալիս, որ Աստված տեսնում է իրողությունն այնպես, ինչպես այն իրականում կա և Իր դատաստանը հիմնում է ճշմարտության վրա։ Այսպիսի աղոթքը նաև ներքին վստահություն է պահանջում։ Դավիթը պատրաստ է իր գործը Աստծո քննությանը հանձնել, որովհետև գիտի, որ Նրա առաջ ոչինչ չի կարելի թաքցնել։ Հավատացյալն էլ անարդարության կամ սխալ մեղադրանքի պահին կարող է իր դատը հանձնել Տիրոջը՝ վստահ լինելով, որ Նա տեսնում է այն, ինչ մարդիկ կարող են չտեսնել։ Այդ վստահությունը ազատում է մարդուն ամեն գնով մարդկանց առաջ իրեն արդարացնելու անհրաժեշտությունից և սովորեցնում է ավելի շատ հոգ տանել այն մասին, որ իր ընթացքը ուղիղ լինի Աստծո առաջ։