Ո՛վ Տեր, լսի՛ր արդար դատս, ուշադրությո՛ւն դարձրու իմ աղաղակին, ակա՛նջ դիր իմ աղոթքին, որ նենգ շրթունքներից չէ։
Դավիթն իր դատը բերում է Աստծո առաջ՝ վստահ լինելով, որ տվյալ իրավիճակում իր խնդրանքն արդար է և իր աղոթքը նենգությունից չի բխում։ Նա երեք տարբեր ձևերով խնդրում է, որ Տերը ունկնդրի իրեն՝ «լսի՛ր», «ուշադրությո՛ւն դարձրու», «ակա՛նջ դիր»։ Այս կրկնությունը ցույց է տալիս նրա աղոթքի խոր լրջությունն ու Աստծո միջամտության մեծ կարիքը։ «Ակա՛նջ դիր իմ աղոթքին, որ նենգ շրթունքներից չէ» խոսքերով Դավիթը շեշտում է իր անկեղծությունը։ Նա չի փորձում Աստծո առաջ իրականությունը ներկայացնել խեղաթյուրված ձևով կամ աղոթքի տակ թաքցնել սխալ շարժառիթներ։ Աստծուն հնարավոր չէ խաբել, որովհետև Նա տեսնում է ոչ միայն արտասանված խոսքերը, այլ նաև մարդու սիրտն ու նպատակը։ Միևնույն ժամանակ Դավիթը չի հայտարարում, թե ամբողջ կյանքում անմեղ է։ Նա խնդրում է, որ Տերը արդարությամբ քննի հենց այս գործը և իրեն ներկայացված մեղադրանքները։ Այս համարը հավատացյալին սովորեցնում է իր գործը անկեղծությամբ հանձնել Աստծուն՝ վստահելով Նրա արդար դատաստանին և միաժամանակ պատրաստ լինելով, որ Տերը քննի նաև իր սիրտն ու շարժառիթները։ Երբ մարդուն անարդար են վերաբերվում, նրա ճիշտ ճանապարհը վրեժխնդրությունը չէ, այլ իր գործը հանձնել այն Դատավորին, Ով գիտի ամբողջ ճշմարտությունը և դատում է արդարությամբ։