Իսկ ես արդարությամբ կպիտի տեսնեմ Քո երեսը, և երբ արթնանամ, պիտի կշտանամ Քո կերպարանքից:
Սաղմոսը ավարտվում է այս աշխարհի բաժնին հակադրվող ավելի մեծ հույսով՝ Աստծո երեսը տեսնելու և Նրա ներկայությունից կշտանալու ցանկությամբ։ Դավթի ամենամեծ փափագը նյութական առատությունը չէ, այլ Տիրոջ ներկայությունը։ «Քո երեսը տեսնելը» Աստծո բարեհաճ ներկայությունը վայելելու պատկեր է, իսկ «Քո կերպարանքից կշտանալը» ցույց է տալիս մի հագեցում, որը ստեղծված որևէ բարիք չի կարող տալ։ «Երբ արթնանամ» խոսքը կարող է նախ արտահայտել փորձությունից հետո նորոգված վիճակը, իսկ Սուրբ Գրքի ամբողջ հայտնության լույսի ներքո այն ներդաշնակ է նաև հարության վերջնական հույսին։ Սակայն այստեղ պետք չէ ավելին պնդել, քան համարն ինքն է հստակ ասում։ Հավատացյալի խորագույն հագեցումը գալիս է ոչ թե անցողիկ պարգևներից, այլ հենց Աստծուց։ Նոր Կտակարանը ևս սովորեցնում է, որ Քրիստոսին պատկանողները վերջնականապես պիտի նմանվեն Նրան, երբ տեսնեն Նրան ինչպես Նա կա (Ա Հովհաննես 3:2)։ Այսպիսով նախորդ համարի մարդկանց բաժինը այս կյանքում է, իսկ Դավթի բաժինն ու վերջնական հագեցումը՝ Աստծո ներկայության մեջ։ Ուստի այս համարը մարդու հայացքը բարձրացնում է այս կյանքի անցողիկ բարիքներից դեպի Աստծո հետ հավիտենական հաղորդակցություն: