Քո ձեռքով, ո՛վ Տեր, փրկիր մարդկանցից, այս աշխարհի մարդկանցից, որոնց բաժինն այս կյանքում է։ Դու նրանց որովայնը լցնում ես Քո գանձերով, նրանց որդիներն էլ են կշտացած և մնացածը թողնում են իրենց երեխաներին։
Դավիթը նկարագրում է մարդկանց, որոնց ամբողջ հույսն ու բաժինը սահմանափակվում են այս կյանքով։ Նրանք կարող են ունենալ նյութական առատություն, կշտանալ, ապահովել իրենց ընտանիքը և նույնիսկ ժառանգություն թողնել իրենց երեխաներին։ Համարը չի սովորեցնում, թե հարստությունն ինքնին մեղք է։ Նրանց ունեցած բարիքներն էլ վերջնականապես Աստծո նախախնամությունից են։ Խնդիրն այն է, որ նրանք իրենց ամբողջ բավարարվածությունն ու հույսը գտնում են միայն այս աշխարհի բարիքների մեջ և դրանից այն կողմ ոչինչ չեն փնտրում։ Մարդը կարող է շատ բան ունենալ այս կյանքում և միաժամանակ հավիտենական բարիքներից զուրկ մնալ։ Հավատացյալի հիմնական բաժինը այս աշխարհի բարիքները չեն․ նրա գլխավոր գանձը Տերն Ինքն է։ Այդ պատճառով նա ժամանակավոր բարիքները ընդունում է երախտագիտությամբ, բայց չի դարձնում դրանք իր վերջնական ապահովությունն ու հույսը։ Ընտանիքին նյութական ժառանգություն թողնելը կարող է բարի գործ լինել, սակայն դրանից ավելի արժեքավոր է փոխանցել Աստծուն ճանաչելու, Նրան վստահելու և արդարությամբ ապրելու ժառանգությունն ու անձնական օրինակը։ Եթե մարդու ամբողջ կյանքը սահմանափակվում է միայն ունեցվածքով, աշխարհիկ ձեռքբերումներով ու այս կյանքի վայելքներով, ապա նույնիսկ ամենամեծ առատությունն իսկ չի կարող համեմատվել այն հավիտենական բարիքի հետ, որը մարդը գտնում է Աստծո մեջ։ Ժամանակավոր բարիքները որքան էլ մեծ լինեն անչափելի (անհամեմատ փոքր) են հավիտենականի համեմատ։