Վե՛ր կաց, Տե՛ր, դիմավորի՛ր նրան և խոնարհեցրո՛ւ։ Փրկի՛ր իմ անձը ամբարիշտների ձեռքից Քո սրով։
Դավիթը խնդրում է Աստծո վճռական միջամտությունը։ «Վե՛ր կաց» խոսքը բանաստեղծական կոչ է և չի նշանակում, թե Տերը մինչ այդ անգործ կամ անտեղյակ էր։ Դավիթը խնդրում է, որ Աստված կանգնի իր թշնամու դեմ, խոնարհեցնի նրան և ազատի իրեն նրա ձեռքից։ «Քո սրով» արտահայտությունը ցույց է տալիս Աստծո զորավոր դատաստանն ու արդար միջամտությունը։ Այս աղոթքում Դավիթը իր վրեժը սեփական ձեռքը չի վերցնում, այլ իր դատը հանձնում է Տիրոջը։ Սա կարևոր սկզբունք է նման խիստ աղոթքները հասկանալու համար։ Հավատացյալը կարող է խնդրել, որ Աստված կասեցնի բռնությունը, խափանի չար ծրագրերը և հաստատի արդարությունը։ Միևնույն ժամանակ Քրիստոսի ուսուցմամբ նա կոչված է նաև աղոթելու իր թշնամիների համար և ցանկանալու նրանց դարձը։ Աստծո միջամտությունը կարող է լինել չարի սահմանափակում, ճշմարտության բացահայտում կամ ընդհուպ մեղավորի ապաշխարություն։ Վերջնական նպատակը ոչ թե անձնական վրեժն է, այլ Աստծո արդարության հաստատումը։