Նրանք փակել են իրենց պարարտ սիրտը, իրենց բերանով ամբարտավանությամբ են խոսում։
Դավիթը նկարագրում է մարդկանց, որոնց սիրտը կարծրացել է ինքնագոհությունից և չար ցանկություններից։ «Փակել են իրենց պարարտ սիրտը» խոսքը ցույց է տալիս ներքին մի վիճակ, երբ մարդը այնքան է հարմարվում իր ցանկություններին, ուժին կամ բարեկեցությանը, որ այլևս զգայուն չի մնում ոչ Աստծո հանդեպ, ոչ էլ ուրիշների ցավի նկատմամբ։ Այդպիսի սիրտը դժվարությամբ է ուղղվում, որովհետև իրեն բավարար ու ապահով է զգում։ Ներքին այդ հպարտությունն անմիջապես երևում է նաև նրանց խոսքի մեջ․ «իրենց բերանով ամբարտավանությամբ են խոսում»։ Մարդու լեզուն հաճախ բացահայտում է այն, ինչ արդեն հաստատվել է սրտում։ Երբ ներսում իշխում են ինքնաբավությունն ու գոռոզությունը, խոսքը դառնում է մեծամիտ, կոշտ և ուրիշներին նվաստացնող։ Համարը հավատացյալին հորդորում է զգույշ մնալ ոչ միայն ամբարտավան խոսքից, այլ նաև սրտի այն վիճակից, որից այդ խոսքը ծնվում է։ Մարդը կարող է արտաքինից ապահով ու հաջողակ լինել, բայց ներքուստ աստիճանաբար կարծրանալ։ Ուստի անհրաժեշտ է պահպանել խոնարհ սիրտ, զգայուն մնալ ուրիշների ցավի հանդեպ և հիշել, որ ցանկացած բարիք Տիրոջից է։