Դրա համար իմ սիրտն ուրախացավ և իմ անձը ցնծաց։ Իմ մարմինն էլ ապահովության մեջ կբնակվի։
Ուրախությունն ու ապահովությունը բխում են նախորդ համարում արտահայտված վստահությունից․ Տերն իր առջև է և իր աջ կողմում, ուստի նա չի սասանվի։ Այդ պատճառով նրա սիրտն ուրախանում է, իսկ ամբողջ էությունը ցնծում է։ Նրա ուրախությունը կախված չէ միայն բարենպաստ հանգամանքներից, այլ ծնվում է այն վստահությունից, որ ինքը գտնվում է Աստծո ներկայության ու պահպանության ներքո։ «Իմ մարմինն էլ ապահովության մեջ կբնակվի» խոսքը ցույց է տալիս, որ այդ վստահությունը վերաբերում է ոչ միայն նրա ներքին աշխարհին, այլ ամբողջ անձին։ Ինչպես նախորդ համարում, այստեղ ևս այս խոսքերը մարգարեական նշանակություն ունեն Քրիստոսի վերաբերյալ։ Դրա մարգարեական նշանակությունը հատկապես պարզ է դառնում հաջորդ համարից, որտեղ ասվում է, որ Աստված Իր Սրբին ապականություն տեսնել չի տա։ Ուստի Դավթի այս վստահությունը միաժամանակ նախապատկերում է ավելի մեծ իրականություն, որն իր լիակատար կատարումն է գտնում Քրիստոսի մեջ (Գործք 2:25–31)։ Նա կատարյալ վստահությամբ Իրեն հանձնեց Հորը և նույնիսկ մահվան առջև գիտեր, որ Իր մարմինը վերջնականապես չի մնալու մահվան իշխանության տակ։ Այդ պատճառով այս համարի ուրախությունն ու ապահովությունը Քրիստոսի մեջ ստանում են իրենց ամենախոր նշանակությունը․ մահը վերջնական իշխանություն չունեցավ Նրա վրա։