Կօրհնեմ Տիրոջը, Ով խրատում է ինձ։ Գիշերներն էլ իմ ներսը սովորեցնում է ինձ։
Դավիթը գոհանում է ոչ միայն Աստծո տված բարիքների, այլ նաև Նրա խրատի և առաջնորդության համար։ Տիրոջ խրատը միշտ չէ, որ հեշտ է ընդունել, որովհետև այն կարող է բացահայտել սխալները և հակադրվել սեփական ցանկություններին։ Սակայն Դավիթը այդ խրատի մեջ տեսնում է Աստծո բարությունը և դրա համար օրհնում է Նրան։ «Գիշերներն էլ իմ ներսը սովորեցնում է ինձ» խոսքը ցույց է տալիս ներքին խոր մտորում։ Գիշերվա լռության մեջ, երբ օրվա զբաղվածությունն ու աղմուկը հանդարտվում են, մարդու սիրտն ու միտքը ավելի զգայուն են դառնում Աստծո ճշմարտության հանդեպ։ Դավիթը նկարագրում է, թե ինչպես է Աստծո խրատը շարունակում գործել իր ներսում՝ առաջնորդելով նրան ինքնաքննության, ճիշտ որոշումների և ավելի խոր հնազանդության։ Հավատացյալը կոչված է ոչ միայն Աստծուց օգնություն խնդրելու, այլ նաև Նրա խորհուրդը լսելու և սրտում պահելու։ Երբ Տիրոջ ճշմարտությունը խորապես ընդունվում է մարդու ներսում, այն շարունակում է ուսուցանել նրան հատկապես լռության ու ինքնաքննության ժամերին՝ ուղղելով նրա ընթացքն ու ավելի խորությամբ հաստատելով նրան Աստծո կամքի մեջ։