Ինձ վիճակ ընկավ ցանկալի տեղանքը, և այս ժառանգությունը հաճելի է ինձ:
Դավիթը գոհությամբ է խոսում իրեն բաժին հասած ժառանգության մասին՝ այն անվանելով «ցանկալի» և «հաճելի»։ Նախորդ համարի լույսի ներքո պարզ է դառնում, որ նրա ամենամեծ ժառանգությունը հենց Տերն է։ Այդ պատճառով իր բաժնի արժեքը նա չի չափում արտաքին պայմաններով կամ նյութական բարեկեցությամբ։ Նրա համար ամենամեծ արժեքն այն է, որ Տերն է իր բաժինը։ Երբ Աստված է մարդու կյանքի գլխավոր բարիքը, մնացած ամեն բան Նրա հետ ունեցած հարաբերության համեմատ երկրորդական տեղ է զբաղեցնում։ Բացի այդ, երբ Աստծո հետ հարաբերությունն է մարդու գլխավոր ժառանգությունը, կյանքի մյուս բարիքներն ու պայմանները ստանում են իրենց ճիշտ տեղը՝ անկախ նրանից՝ դրանք առատ են թե սահմանափակ։ «Այս ժառանգությունը հաճելի է ինձ» խոսքը չի նշանակում, թե Դավթի կյանքում ամեն բան հեշտ կամ ցանկալի էր։ Նա բազմաթիվ դժվարություններ ու վտանգներ է տեսել։ Սակայն դրանց մեջ էլ նա գոհությամբ ընդունում է Աստծուց տրված բաժինը, որովհետև վստահ էր, որ Տերն է իր կյանքի իրական հենարանն ու բարիքի աղբյուրը։ Մարդը հաճախ իր բաժինը համեմատում է ուրիշների ունեցածի հետ և այդ պատճառով կորցնում է գոհունակությունը։ Այս համարում Դավթի գոհունակությունը սովորեցնում է սեփական կյանքը գնահատել ոչ թե համեմատությամբ, այլ Աստծո բարության լույսի ներքո։ Գոհ լինելը չի նշանակում անտեսել դժվարությունները կամ հրաժարվել ապագայի արդար ցանկություններից, սակայն պաշտպանում է սիրտը նախանձից և օգնում է ճանաչել այն շնորհները, որոնք արդեն տրված են։