Կշատանան նրանց ցավերը, ովքեր ուրիշ աստծու հետևից են շտապում։ Նրանց արյան ընծաները չեմ մատուցի և նրանց անունները չեմ վերցնի իմ շուրթերիս վրա։
Դավիթը հստակ մերժում է կռապաշտությունն ու Տիրոջից հեռացող պաշտամունքը։ «Ուրիշ աստծու հետևից շտապողները» իրենց հույսը դնում են այն բանի վրա, ինչը չի կարող փրկել կամ իրական բարիք տալ և դրա հետևանքը ցավի շատացումն է։ Կեղծ աստվածները շատ բան կարող են խոստանալ, բայց չեն կարող տալ այն կյանքն ու ապահովությունը, որ մարդուն անհրաժեշտ է։ Դավիթը նաև հրաժարվում է մասնակցել նրանց պաշտամունքին։ «Նրանց արյան ընծաները չեմ մատուցի» խոսքը ցույց է տալիս, որ նա չի ցանկանում որևէ բաժին ունենալ կռապաշտական զոհաբերությունների մեջ։ Իսկ «նրանց անունները չեմ վերցնի իմ շուրթերիս վրա» արտահայտությունը նշանակում է, որ նա չի ցանկանում նրանց անուններն իսկ արտասանել երկրպագության, պատվի կամ հավատարմության իմաստով։ Խոսքը պարզապես անունը երբեք չարտասանելու մասին չէ, այլ կեղծ պաշտամունքից ամբողջապես հեռու մնալու։ Այս համարը հավատացյալին հիշեցնում է, որ Տիրոջ նկատմամբ հավատարմությունը չի կարող բաժանված լինել։ Ժամանակակից կուռքերը միայն տեսանելի արձաններ չեն․ փողը, իշխանությունը, հաճույքը կամ սեփական եսը կարող են զբաղեցնել այն տեղը, որը պատկանում է Աստծուն։ Ուստի մարդը պետք է քննի, թե ինչի վրա է դնում իր հույսն ու ինչն է իրականում ղեկավարում իր կյանքը։