Երկրի վրա եղող սրբերը և ազնիվները իմ ամբողջ հաճությունն են։
Աստծուն սիրելը բնականորեն միացնում է մարդուն նաև Աստծո ժողովրդին։ Դավիթը ուրախություն է գտնում «սրբերի» մեջ՝ նրանց, ովքեր առանձնացված են Տիրոջը պատկանելու համար։ Սա չի նշանակում, թե նրանք կատարելապես անմեղ են։ Նրանց առանձնահատկությունն այն է, որ Աստծուն են պատկանում և ցանկանում են քայլել Նրա ճանապարհով։ Հավատացյալը չի կարող ասել, թե սիրում է Աստծուն, բայց մշտապես արհամարհում է Նրա ժողովրդին։ Հոգևոր ընկերակցությունը շնորհ է, որը զորացնում է հավատքը, ուղղում սխալները և հնարավորություն տալիս սիրով ծառայելու։ «Իմ ամբողջ հաճությունն են» արտահայտությունը նաև հակադրություն է հաջորդ համարի կռապաշտությանը։ Դավիթը ընտրում է իր հոգևոր ընկերակցությունը նրանց հետ, ովքեր Տիրոջն են փնտրում։ Հավատացյալի համար սա կոչ է գնահատելու եկեղեցու համայնքը ոչ որպես կատարյալ մարդկանց հավաքույթ, այլ որպես շնորհի կարիք ունեցող և Աստծուն պատկանող ժողովրդի ընտանիք։